آنچه هستی هدیه ای است ازطرف خداوند به تو

گنجشک کنج آشیانه اش نشسته بود.

خدا گفت: چیزی بگو !

گنجشک گفت: خسته ام.

خدا گفت: از چه ؟

گنجشک گفت: تنهایی، بی همدمی. کسی تا به خاطرش بپری، بخوانی، او را داشته باشی.

خدا گفت: مگر مرا نداری ؟

گنجشک گفت: گاهی چنان دور می شوی که بال های کوچکم به تو نمی رسند .

خدا گفت: آیا هرگز به ملکوتم نیامدی ؟

گنجشک سکوت کرد. بغض به دیواره های نازک گلویش فشار آورده بود.

خدا گفت: آیا همیشه در قلبت نبوده ام ؟! چنان از غیر پُرش کردی که جایی برایم نمانده.

چنان کوچک که دیگر توان پذیرشم را نداری . هرگز تنهایت گذاشتم ؟

گنجشک سر به زیر انداخت . دانه های اشک ، چشم های کوچکش را پر کرده بود .

خدا گفت : اما در ملکوت من همیشه جایی برای تو هست ، بیا !

گنجشک سر بلند کرد . دشت های آن سو تا بی نهایت سبز بود .

گنجشک به سمت بی نهایت پر گشود

در کنار جوی نشسته ام

می نگرم به آبشاری که از بلندای صخره بر آن جاریست

صدای آب را می شنوم و با خود نجوا می کنم

بر لب جوی نشین و گذر عمر ببین

کجاست منتظر!

چه انتظار عجیبی!

تو بین منتظران هم عزیز من چه غریبی

عجیبتر که چه آسان نبودنت شده عادت

چه کودکانه سپردیم دل به بازی قسمت

چه بی خیال نشستیم نه کوششی نه وفایی!

فقط نشسته و گفتیم خدا کند که بیایی...

چشم در راهیم اما قاصدی در راه نیست

جمعه هم آمد ولی آن جمعه دلخواه نیست

ما کجا و نورباران شب دریا کجا

قطره در خواب و خیالِ جذر و مد ماه نیست

رنج تلخ است ولي وقتي آن را به تنهايي مي کشيم

تا دوست را به ياري نخوانيم،

براي او کاري مي کنيم و اين خود دل را شکيبا مي کند

طعم توفيق را مي چشاند

و چه تلخ است لذت را "تنها" بردن

و چه زشت است زيبايي ها را تنها ديدن

و چه بدبختي آزاردهنده اي ست "تنها" خوشبخت بودن

در بهشت تنها بودن سخت تر از کوير است

در بهار هر نسيمي که خود را بر چهره ات مي زند

ياد "تنهايي" را در سرت زنده ميكند

"تنها" خوشبخت بودن خوشبختي اي رنج آور و نيمه تمام است

" تنها" بودن ، بودني به نيمه است

و من براي نخستين بار در هستي ام رنج "تنهايي" را احساس کردم

تازه فهمیدم ..

در چه بلندایی آشیانه داشتم...

وقتی از چشمهایت افتادم...

هنوز دست و پای دلم درد می کند ..

چقدر شکستن سخت است ...

وقتی تو داری نگاه می کنی

اگر تنهاترين تنها شوم باز خدا هست

او جانشين همه نداشتنهاست

نفرين ها و آفرين ها بی ثمر است

اگر تمامی خلق گرگهای هار شوند

و از آسمان هول و کينه بر سرم بارد

تو مهربان جاودان آسيب نا پذير من هستی

ای پناهگاه ابدی

تو می توانی جانشين همه بی پناهی ها شوی

رو به این حصار تردید و سکوت رو به این دو راهی ِ همیشگی

‌ سرنوشتم توی دستای کی‌ بود به کدوم سمت مسیر زندگی‌

رو به این آینه ی قدی تو اتاق کنار ساز و ترانه میشینم

همه گفتن زندگیت هدر میره زندگیم همینه و من همینم

تازه دارم به خودم خو می‌کنم عاشقانه به شما رو می‌کنم

سرنوشتمو تو دستام میگیرم میشکنم طلسمو جادو می‌کنم

تازه دارم به خودم خو می‌کنم اگه صحنه واسه من جایی‌ نداشت

تو دلم ضیافت ترانه بود لای برگای کتاب مدرسه

جای مشق شعرای عاشقانه بود اینهمه ترانه ی قدیمیو

اینهمه صدایی که نمیرسه واسه این ستاره‌های گمشده

دل هر ترانه ای دلواپسه روبروم آینده ی نور و صدا

جاده رو باید تا انتها برم برم و به آرزوهام برسم

آبرومو پیش آینه بخرم تازه دارم به خودم خو می‌کنم

عاشقانه به شما رو می‌کنم سرنوشتمو تو دستام میگیرم

میشکنم طلسمو جادو می‌کنم تازه دارم به خودم خو می‌کنم

من خدا را دارم

کوله بارم بر دوش سفری می باید

سفری بی همراه گم شدن تا ته تنهایی محض

سازکم با من گفت: هر کجا لرزیدی، از سفر ترسیدی؛ تو بگو از ته دل:من خدا را دارم.

من و سازم چندی است که فقط با اوئیم.

وقتی..................................

وقتي كه ديگر نبود من به بودنش نيازمند شدم.

وقتي كه ديگر رفت من به انتظار آمدنش نشستم.

وقتي كه ديگر نميتوانست مرا دوست بدارد من اورا دوست داشتم .

وقتي او تمام كرد من شروع كردم.

وقتي او تمام شد من آغاز شدم.

وچه سخت است تنها متولدشدن.

مثل تنها زندگي كردن.

مثل تنها مردن.

(دكتر شريعتي)

رنج تلخ است ولی وقتی آن را به تنهایی می کشیم

تا دوست را به ياري نخوانيم،

براي او کاري مي کنيم و اين خود دل را شکيبا مي کند

طعم توفيق را مي چشاند

و چه تلخ است لذت را "تنها" بردن

و چه زشت است زيبايي ها را تنها ديدن

و چه بدبختي آزاردهنده اي ست "تنها" خوشبخت بودن

در بهشت تنها بودن سخت تر از کوير است

در بهار هر نسيمي که خود را بر چهره ات مي زند

ياد "تنهايي" را در سرت زنده ميكند

"تنها" خوشبخت بودن خوشبختي اي رنج آور و نيمه تمام است

" تنها" بودن ، بودني به نيمه است

و من براي نخستين بار در هستي ام رنج "تنهايي" را احساس کردم

" هر گاه دلم رفت تا محبت کسی را به دل بگیرد، تو او را خراب کردی،

خدایا، به هر که و به هرچه دل بستم، تو دلم را شکستی، عشق هر کسی را که به

دل گرفتم، تو قرار از من گرفتی، هر کجا خواستم دل مضطرب و دردمندم را

آرامش دهم، در سایه امیدی، و به خاطر آرزویی، برای دلم امنیتی به وجود آورم،

تو یکباره همه را برهم زدی، و در طوفان های وحشتزای حوادث رهایم کردی،

تا هیچ آرزویی در دل نپرورم و هیچ خیری نداشته باشم و هیچ وقت آرامش و

امنیتی دردل خود احساس نکنم... تو این چنین کردی تا به غیرازتو محبوبی نگیرم

و به جز تو آرزویی نداشته باشم، و جز تو به چیزی یا به کسی امید نبندم،

و جز در سایه توکل به تو، آرامش و امنیت احساس نکنم...

صلی الله علیک یا علی بن موسی الرضا (ع) .سیدعلی افشاری

Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4

بر صحن و سرای حرمت دیده گشودم

جایی ننوشته است گناهکار نیاید