هنوزم گلهای تازه                          توی گلدونت میزارم

هنوزم تو خواب ورویا                     سرروشونه هات میزارم

هنوزم میون بارون                           توخیالم تورادارم

هنوزم اشکهای تازه                         روی گونه هات میزارم

گاهی قاصدک دوباره                      خبراز دلم میاره

دل عاشقم همیشه                            نفساتوکم میاره

به تونزدیکم ودوری                        مثل بارون پشت شیشه

تورودارم و ندارم                            ته زندون همیشه

 

قصه ی من و غم تو ...

قصه منو غم تو قصه گل و تگرگه

                                                             ترس بي تو زنده بودن

ترس لحظه هاي مرگه

                                                             اي براي با تو بودن

بايد از بودن گذشتن

                                                             سر به بيداري گرفته

ذهن خواب الوده ي من...

هميشه ميونه قابه

                                   خالييه درهاي بسته

طرح اندامه قشنگت

                                    پاك و رويايي نشسته

كاش ميشد

                                           چشام ببينه

طرح اندامه تو داره

                                            زنده ميشه

جون ميگيره

                                     پا توي اطاق ميزاره


كاش ميشد صداي پاهات

                                    بپچه تو گوشه دالون

طرفه دالون بگرده

                                     سره افتاب گردونامون

كاش ميشد دوباره باغچه

                                    پره گل هاي تو باشه

غنچه سفيد مريم

                                      با نوازش تو واشه

......
كاش ميشد اما نميشه

                                    نميشه بياي دوباره

نميشه دستات تو گلدون

                                      گلاي مريم بزاره

كاش ميشد

                                     اما نميشه

اين مرامه روزگاره

                                  رفتنت هميشگي بود

ديگه برگشتن نداره...

پدر

پدر جان

چون به میهمانی خانه ات آمدم

دستانم را چنان شاخه های  نوازش از میان خاکهای سرد به درون می فرستم

تا با لمس تنت بی پدری را احساس نکنم